Ik was zelf erg voor het nemen van een taxi, maar Thierry, Dirk en Erik voelden er meer voor om maar meteen een auto te huren en dit bleek achteraf de juiste keuze. In Amerika is het dan niet zo dat er dan een verhuurbalie in de terminal is. In Amerika denken ze alles in complexen aan de snelweg, dus we namen een courtesy (gratis) bus die ons naar een enorm verhuur centrum een paar kilometer van de luchthaven bracht. Het lot wilde dat het meisje bij de balie van Budget Rent-a-Car 10 jaar in Capelle aan de IJsel gewoond had en dus Nederlands sprak. De enige auto die ze nog voor ons hadden was een Ford Explorer (mid-size SUV, voor ons dus een flinke wagen) die toch wat aan de prijs was. Echter heeft ze ons bijna de helft korting gegeven zodat we voor omgerekend 65€ per dag in een Tank konden rijden.
Dankzij de GPS konden we ons appartementencomplex gemakkelijk vinden, waar we volgens afspraak onder een stenen pot de afstandsbediening voor het hek, en sleutels voor onze appartementen vonden. Even ter info, we betalen per persoon omgerekend zo’n 300€ kale huur en wat we daarvoor hebben overtreft zelfs onze grootste verwachtingen. We hebben een town home, wat een soort rijtjes huis is, met onder een dubbele garage, daarboven de woonkamer, keuken en 1 slaapkamer en daarboven weer 2 slaapkamers en een hok voor wasmachine en droger. Daarnaast heeft elke kamer een volledig eigen badkamer en de kamers boven ook nog een enorme inloopkast. Daarnaast hebben we een 2-persoonsappartement wat ook 2 grote slaapkamers heeft met eigen badkamer en inloopkasten en een keuken en woonkamer. Bovendien is het dan ook nog zo dat de verhuurder bij nieuwe huurders alles vers laat schilderen en nieuwe vloerbedekking (hoogpolig) heeft gelegd. We huren de grootste meubelstukken (bedden en banken) en hebben van de verhuurfirma ook een gebruikte eettafel met stoelen gekocht. Die stonden er ook al, maar de tafel stond in het verkeerde appartement en in 1 slaapkamer stonden 2 bedden, dus daar moesten we nog even achteraan.
De volgende dag hebben we ons ingeschreven. Je kunt je niet voorstellen dat mensen in Europa iets tegen Amerikanen hebben als je de mensen van het complexmanagement tegen komt. Deze mensen zijn zo ontzettend aardig en behulpzaam dat je echt diepe haatgevoelens tegenover de DuWo (waar ik m’n kamer in Delft van huur) begint te ontwikkelen. Echt een compleet andere instelling. Sommige van de dames van het management wonen ook op het complex en als er ook maar iets is kunnen we die bellen. Verder hebben ze een 24 uurs garantie wat betreft onderhoudsaanvragen. Dan heb ik het nog eens niet over het zwembad gehad en de hypermoderne fitnesszaal waar je 24 uur per dag gebruik van kunt maken. Er is ook een business lounge tijdens kantooruren en een barretje waar je gratis koffie en hapjes krijgt en elke zaterdag wordt er daar ontbijt voor je gemaakt, zodat je andere mensen leert kennen. Wat ook een mooie binnenkomer bleek was de pokeravond, georganiseerd door het management. Hier mag iedereen aan meedoen zonder inzet, maar de winnaar krijgt wel 100$ korting op de huur van de volgende maand. Uiteraard heb ik die 100$ even binnengeharkt door iedereen van de tafel te spelen :)
De eerst week hebben we vooral veel dingen geregeld en spullen gehaald. Zoals gezegd huren we een aantal grote meubelstukken, maar we hadden nog meer spullen nodig. De verhuurfirma hield een verkoop van spullen waar ze vanaf moesten en daar zijn we heengereden. Al snel werd duidelijk dat ze zo snel mogelijk van alles afmoesten, dus door even een goeie oudhollandsche directe, haast onbeschofte onderhandelingstactiek in te zetten hebben we voor 130$ het volgende meegekregen: eettafel met 4 stoelen, 2 salontafels, 6 bijzettafels, 2 grote fauteuils, 2 koffiezetapparaten en 2 broodroosters. Een losse fauteuil was dat eigenlijk al waard, maar door gewoon belachelijk lage bedragen te bieden in de trant van: “ja u krijgt van ons een salon tafel voor 15$. Nee ik wil er twee voor 10$” kregen we alles mee. Alleen bezorgen kostte nog eens 100$ waarvoor de verhuizers ook alles zouden binnenzetten. Nu bleken de verhuizers 2 Mexicanen, een 40-er en z’n ouwe vader, die al de hele dag gesjouwd hadden, dus we hebben zelf het merendeel maar binnengehaald. Zoiets maakten ze blijkbaar niet vaak mee en ook een koud glas drinken namen ze graag aan. Ze klaarden helemaal op toen ze zagen dat we zelf heerlijk aan t koken waren en zelfs een flesje wijn op tafel zetten. Blijkbaar bezorgen ze normaal alleen bij a-relaxte, vervelende dikke Amerikanen die alleen maar hamburgers eten ofzo. De genoemde meubelstukken staan al deels in de foto's boven.
Diezelfde middag kwam ook Tiemen aan en toen waren we helemaal klaar om maar een auto te gaan kijken (Tiemen is een echte ‘grease monkey’ en ook Thierry weet veel van auto’s) . We waren wel erg veel gaan hechten aan onze mooie gehuurde Ford explorer dus we wilden eigenlijk zoiets hebben. We zijn eerst bij de Carmax gaan kijken, wat een keten door Amerika is die goede 2e hands auto’s verkoopt en bovendien elke auto van je koopt (ook als je niks bij hen koopt). De verkoper kwam met een slap verhaal aan dat als we bij hem voor 7000$ een explorer uit 2001 (die ongetwijfeld in top-conditie was) zouden meenemen hij kon garanderen dat we na 6 maanden hem voor de helft weer konden terugverkopen. We hadden voor 3500$ al een andere explorer gezien dus we zeiden dat we met zo’n garantie net zo goed die andere konden kopen en bij wijze van spreken daarna weggooien en even veel afschrijven.
We zijn toen naar die andere explorer gereden die bij een chevrolet dealer te koop stond. Naast de explorer (die uit 1996 was) hadden ze ook nog een mercury mountaineer staan uit 1999. De mountaineer is eigenlijk precies dezelfde auto, maar dan luxer. We hebben met beide een testrit gemaakt en waren het er vrij snel over eens dat we de mountaineer wilden hebben. Hij stond voor 7991$ te koop, maar op internet hadden ze ‘m voor 4799$ staan, dus voor die prijs mochten we hem hebben. Uiteraard hebben we weer vrij direct laten weten dat we toch echt minder wilden betalen en deden een bod van 3500$. Dit namen ze niet helemaal serieus maar ze waren bereid er 4500$ van te maken. We hadden zelf 4000$ in cash bij ons (en in Amerika komen er alleen briefjes van 20$ uit de automaat, dus da’s een aardig pak papier in je broek), dus dat was eigenlijk ons laatste bod. Daar gingen ze niet op in en we maakten dan ook aanstalten om weg te gaan, waarop de verkoper toch vrij wanhopig te kennen gaf (hij was al begonnen met formulieren invullen om de koop af te ronden) dat ze er zelf echt niks meer aan zouden verdienen en dat dit toch wel echt de bodemprijs was. We hebben toen een laatste bod van 4250$ gedaan en daar zijn ze dan tandenknarsend mee akkoord gegaan. Verkoper Matt zei me dat we die auto eigenlijk van ‘m gestolen hadden voor die prijs. Wij dachten te betalen en weg te kunnen rijden, maar toen hebben ze ons nog 2 uur laten wachten, omdat er zogenaamd maar 1 mannetje was die betaling afhandelde. Om het kort te houden, we zijn nu de trotse eigenaar van een 1999 Mercury Mountaineer van 2500 kg met 120.000 mijl op de teller, 210 pk V6 benzine motor 4x4 met leren bekleding, airco en alles wat je maar kan bedenken elektrisch bedienbaar. Omgerekend hebben we 3000€ voor die bak betaald, daar koop je bij ons als je geluk hebt een 10 jaar oud golfje voor.
Op Zaterdag en Zondag konden we dan lekker relaxen bij het zwembad. Op zaterdag was het wel erg druk en het leek net of ik zo een typische serie binnengestapt was, met brede american football types en cheerleeder-achtige meisjes die aan ’t water aan ‘t volleyballen waren en uiteraard bij elk gescoord punt hard schreeuwen en de hele dag light-beer drinken. Ik was aan het afwachten tot er iemand naar me toe zou komen om te zeggen dat dit hoekje van het zwembad alleen voor de “coole” mensen was, maar daar hield de vergelijking met series en films gelukkig op. Op zondag hebben we zowaar mee gevolleybald en redelijk wat mensen leren kennen. Als je zegt dat je uit “Amsterdam” komt kun je eigenlijk helemaal niets verkeerd doen hier. Al kregen we bijvoorbeeld van de internet-monteur de vraag: “do you hate Americans over there?” en “so what do you guys pay for gas over there?” . Onze benzine prijs doet mensen hier hun maag omdraaien maar dat vinden wij natuurlijk alleen maar erg amusant.
We maken het dus erg goed maar er zijn een aantal dingetjes waar ik zelf wel erg aan moet wennen. Effectief zitten we hier dus eigenlijk weg van alles, maar hier zit dus alles weg van alles. Zonder auto ga je gewoon dood. Ook verspillen kunnen ze hier goed. De gebouwen zijn superlicht gebouwd en slecht geïsoleerd, waardoor de airco dus overuren maakt. Mooi voorbeeld van verspilling: als je de enorme koelkast open maakt, voel je de hitte van de lamp die erin zit.
We hebben nog een ontdekking gedaan: in Amerika kun je fantastisch gezond boodschappen doen bij de Tom Thumbs. Dit is een grote service-supermarkt die wel relatief duur is waar ze heel veel producten hebben die wij ook kennen, maar dan met 10 keer zo veel service en elk stuk fruit ziet er uit of iemand het heeft lopen boenen. Elk dingetje is door iemand handmatig neergezet. De vers-afdeling is dus wel wat duurder dan een walmart, maar wel topkwaliteit. Wat opvalt is dat er alleen maar oudere mensen werken (op z’n jongst 30) waaronder veel 60-plussers. Zal wel met de pensioenvoorziening te maken hebben. Bij het afrekenen weer een heel gesprek uiteraard, en omdat we uit Nederland komen en bij Lockheed werken zijn we zelfs bij de kassa mevrouw uitgenodigd om te komen eten (haar man, zoons, broers, neven etc. Werken ook allemaal bij Lockheed). Het wordt nog sterker, de volgende keer dat we er waren begroeten ze ons zelfs met de voornaam en gingen ze tegen andere klanten vertellen dat we uit “Amsterdam” kwamen.
Dit was het dan voor de eerste week, morgen is de eerste werkdag. Sorry voor de lange tekst, maar in het begin wil iedereen alles nog wel lezen dacht ik zo ;)
Servus!
