Op maandag de 21e werden we om 8:00 verwacht en uiteraard waren we netjes op tijd. Omdat we nog niet de nodige veiligheidsinstructie hadden ontvangen kregen we een bezoekerspas en moesten we overal onder begeleiding heen. Tegen elke verwachting in stond bij mijn werkplek al een computer met 22 inch wide-flatscreen klaar, inclusief inloggegevens. De fabriek staat op de Naval Air Station Joint Reserve Base, wat dus een marine vliegkamp is. Vroeger was dit een luchtmachtbasis en de fabriek is officieel ook van de overheid en draagt de naam Air Force Plant 4. Dit is zo geregeld omdat deze tent cruciaal is voor de nationale veiligheid en Lockheed huurt het van de overheid voor een bedrag zonder nullen.
De fabriek is gebouwd tijdens de 2e wereldoorlog en het gebouw is 1 mijl (1,6 kilometer) lang. Op het hoogtepunt werd hier per uur een B-24 bommenwerper afgeleverd (ter vergelijking, als het hier zo meteen op topsnelheid draait wordt er per dag 1 JSF afgeleverd). Het is dus een bijzondere plek met historische waarde voor de militaire vliegtuigbouw, omdat hier al meer dan 60 jaar vliegtuigen gebouwd worden. Het gebouw is echt enorm.
(bron: http://www.teamjsf.com)
Een deel van de hal is in de loop der jaren omgebouwd tot kantoorruimtes, en alhoewel dit slechts een klein stukje inneemt is dit nog steeds een enorm doolhof als je het vergelijkt met het gemiddelde kantoorgebouw. Er zijn geen ramen en alle gangen zijn precies hetzelfde. Het doet erg denken aan een computerspel van begin jaren ’90. Gelukkig is er een systeem om de weg te vinden, wat je snel genoeg doorkrijgt.
Alle kantoorruimtes zijn volledig volgestampt met cubicles, wat open kleine hokjes zijn waar je in werkt. Tegen alle verwachtingen in stond bij mij alles klaar voor gebruik. Wat nog beter was, is dat de mensen op de hoogte waren van mijn komst en dat 1 van de teamleiders (die weer onder de man werkt die me heeft aangenomen) al had bedacht, hoe, wat en met wie ik zou gaan werken.
De werksfeer is hier heel anders dan dat ik uit Duitsland gewend ben. Ten eerste is alles veel informeler en mensen nemen ontzettend veel tijd voor koetjes en kalfjes. Zo kun je niet langs iemand lopen zonder dat deze vraagt: “Hi, how are you?” waar 9 van de 10 keer een gesprek uit voortkomt dat gauw een kwartier duurt. Het zorgt er echter wel voor dat je snel op je gemakt bent, ook als je met mensen staat te praten die een paar linies hoger staan. Nog een pluspunt is dat ik op loopafstand van alle Fokker mensen zit, aangezien ik op de afdeling voor de bedrading zit en die wordt door ons gemaakt. Dit voegt ontzettend veel toe op het gebied van begeleiding van mijn afstudeerwerk.
Het eerste weekend stond ons nog een aangename verassing te wachten. Bij Thierry en Tiemen stond ineens een kale vent met een oranje voetbal shirt voor de deur die zich voorstelde als Brad. Even later zaten hij en z’n “huisgenoot” Travis gezellig bij ons te bieren, want we hadden al van ze gehoord. Dit gezellige duo heeft al meerdere groepen Delftenaren die hier stage liepen ontmoet en wegwijs gemaakt in het nachtleven van Fort Worth. Helaas hebben onze voorgangers vergeten te melden dat Brad en Travis een garage vol met spullen van ze hadden opgeslagen voor een half jaar, met een aantal handige dingen die we dus niet hoefden te kopen. Desalniettemin hebben we zelf niets overbodigs aangeschaft, want de vorige groep sliep op luchtbedden en hadden amper meubels (tegen onze megadeal kan niemand op). Het weekend hebben ze ons dan ook alle plekjes in Down Town Fort Worth laten zien. Het voordeel is dat iedereen ze kent en dat we nu voor meerdere plekken VIP kaarten en wat al meer hebben. Er zijn hier nauwelijks buitenlanders dus als we aan iemand voorgesteld worden als “Guys from Holland, of Amsterdam” kan het niet meer stuk. Ook ben ik nu lid van de “Flying Saucer” waar je, als je alle 200 soorten bier een keer gedronken hebt, vereeuwigd wordt met een gouden bordje aan de wand (let wel, maximaal 3 per avond). Uiteraard werden we voorgesteld aan de general manager en mochten we zo even achter kijken waar ze toch al gauw een stuk of 6 vaatjes Muenchner bier op tap hadden staan.
Ons algemeen contact persoon Scott, die op de afdeling werkt die de internationale contacten onderhoudt, heeft ons de 2e week meegenomen naar een honkbal wedstrijd van het lokale clubje. Er ging nog een collegaatje mee (we zijn een bezienswaardigheid, iedereen wil ons ontmoeten) wat al weer opgeleverd heeft dat ze ons volgende week met een ander collegaatje een bepaalde biertent gaat laten zien.
(dank aan Erik voor de foto's!)
Kort samengevat: ik heb leuke collega’s, goede begeleiding, een duidelijk plan over wat ik ga doen en Fort Worth is een leuk, veilig stadje.
Volgende keer over het antieke bankiersysteem
Servus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten