Flying Things

Aan het uitblijven van een nieuw verhaal hebben jullie vast kunnen raden dat ik weer veel te beleven had (ja zo merk je toch dat er hard gewerkt wordt!). Aangezien de gebeurtenissen waarover ik wil schrijven zich blijven opstapelen grijp ik dit spaarzame stukje “vrije” tijd maar weer aan om jullie te informeren over mijn avonturen.
Nadat we terugreden van de Big Bend kwamen we langs het plaatsje Midland. We hadden in Alpine in het lokale suffertje gelezen dat er dat weekend een airshow was en niet zomaar 1! Het was namelijk de jaarlijkse air show van de Commemorative Air Force wat waarschijnlijk de grootste verzameling van vliegende historische vliegtuigen is. Deze club is na de 2e wereldoorlog opgericht om van zoveel mogelijk typen vliegtuigen te bewaren. In die tijd kon je bijvoorbeeld een jager voor een paar duizend dollar kopen want de meesten werden massaal verschroot (nu is zo’n kist in vliegende toestand miljoenen waard). Dat is over de jaren aardig gelukt want er kwamen vele speciale vliegtuigen voorbij, voornamelijk Japanse en Amerikaanse toestellen. Er werd ook een echte show van gemaakt met mooi commentaar, ondersteund door marsmuziek uit die tijd en uiteraard vele explosies!
Het echte topstuk wat ze hadden was de laatst nog bestaande Twin-Mustang. Hier ligt de restauratie helaas stil van omdat er een rechtzaaks is met de luchtmacht die het ding (nu het er weer mooi uit begint te zien) ineens weer terug wil hebben.








Een paar weken later was er nog een airshow bij ons in de buurt. Omdat Lockheed dit mede sponsorde kregen we een VIP parkeerplek en polsbandjes voor de ere-tribune (yes!) Op deze air show HEEL VEEL straaljagers! Evenals een aantal van de historische vliegtuigen die we ook in Midland hebben gezien. Hoogtepunt van deze show waren de Thunderbirds, het aerobatics team van de US Air Force met 6 F-16’s (B’vo!) Daarnaast ook nog mooie demo’s van een F-15, F-18 en een MiG 17 (heel zeldzaam!). Iets wat op een echte Amerikaanse air show natuurlijk niet mag ontbreken is de Jet-Powered Truck (in Midland was de Jet-Powered School Bus uitgevallen). Daarnaast nog een eervolle vermelding voor het Parachutisten team van het leger die met een echte Fokker Troopship (hulde!) vliegen.









Na al dit vliegtuigen geweld zullen sommige mensen misschien denken dat ik nu wel even genoeg van vliegen had. De mensen die mij goed kennen weten uiteraard dat niets minder waar is; Ondanks dat er in de VS minder zweefvliegers per hoofd van de bevolking zijn dan pak ‘em beet IJsland blijkt op 3 kwartier rijden de grootste en mooiste zweefvliegclub van heel Amerika te liggen! Je kunt het al raden: vanaf nu ben ik gastlid bij de Texas Soaring Association (http://www.texassoaring.org/ )wat pal onder Midlothian ligt wat weer ten westen van Waxahachie ligt (google maps!). Omdat ze op dit veld alleen maar slepen heb ik de gelegenheid aangegrepen dit eindelijk maar eens te gaan leren. Dan kan ik in Nederland mooi m’n sleepaantekening eens gaan halen. Texas blijkt IDEAAL om te zweefvliegen. Ten eerste heb je om de zoveel mijl wel ergens een vliegveldje waar je kunt landen, ten tweede is er vrijwel overal onbeperkt luchtruim (alleen ten noorden van ons zit luchthaven DFW) en ten derde zijn de weercondities perfect! In de zomermaanden vliegen ze dan ook met een grote groep met gemak 1000 km om op kamp te gaan in Marfa (wat ligt in de buurt van Alpine!) De club had al eerder Europeanen over de vloer die in het kader van het JSF programma in de buurt waren. De chef instructeur is ook nog eens een Brit. De club heeft 4 ASK-21’s (allemaal een jaar geleden aangeschaft) een duo discus, een stel PW-5s en 4 (vier!) sleepvliegtuigen. De club is zeer vermogend omdat ze ooit eens met een vliegshow een smak geld hebben binnengehaald en dat allemaal hebben belegd in Pepsi co. Tegen het eigen vermogen kunnen ze nu voor elk vliegtuig een lening afsluiten die dan weer afbetaald wordt van de rente van het vermogen. Ook hier zijn de mensen weer super vriendelijk en onder de leden bevinden zich vele bijzondere mensen, waaronder de eerste luchtmacht piloot die met de F-16 vloog. Uiteraard hebben ze ook een dikke BBQ!




Met bovenstaande foto wil ik ook maar even aangeven dat onze mooie Mercury Mountaineer (formaat Range Rover) helemaal geen grote auto is hier (voor als je nog dacht dat we het in onze bol hadden gekregen wat betreft decadentie!) Naast onze auto staat een Ford F150 wat het instap-model pick-up is (ze gaan tot de F450 die dus steeds weer een maatje groter zijn!)

Het weekend erop zijn we naar Houston gereden (zonder Thierry, want z’n familie was op bezoek) waar we uiteraard Johnson Space Center van de NASA hebben bezocht. Dit viel helaas wel een beetje tegen omdat het super commercieel was en eigenlijk volledig op kinderen tot 8 jaar was gericht. Enige object wat de moeite waard was om te zien was de Saturn V raket die er lag (waar ze mee naar de maan gingen) de grootste raket ooit gelanceerd (ja en deze dus uiteraard niet, want ze hadden deze al klaar toen de stekker uit het programma ging).





Omdat recentelijk orkaan Ike over Galveston was geraasd en we toch in de buurt waren zijn we eens gaan kijken aan de kust (Kema en Galveston). Het was echt schokkend om te zien dat weken na de ramp de grootste rotzooi er nog gewoon lag. Pleziervaartuigen tot kilometers landinwaards langs de kant van de wegen of in een veld, stapels rotzooi die mensen zelf uit een tuinen hebben geruimd maar die niet opgehaald wordt enz. De economie heeft hier een enorme knauw van gehad, maar omdat dit een redelijk welvarend deel van het land is en het toerisme wel weer op gang komt waren de mensen die we spraken wel optimistisch. Wij hebben in ieder geval heerlijk vis gegeven in de paar restaurants die wel open waren.



Om het weekend af te sluiten zijn we naar het Battle Memorial Park gereden waar ze een enorm slagschip hebben liggen (de USS Texas). Dit indrukwekkende gevaarte heeft in beide wereld oorlogen haar kanonnen laten bulderen en in ontzettend veel slagen en landingen meegedaan. Desalniettemin is er slechts 1 persoon aan boord van dit schip omgekomen tijdens D-Day toen een kustbatterij van de Duitsers de brug wist te raken. Er was net een vrijwilliger een rondleiding aan het geven dus die hebben we mooi meegepakt. De marine, helemaal zo gek nog niet!





Op 31 October was het Halloween. In feite is dit gewoon Carnaval dus zijn we getogen in kekke outfits naar Austin gereden (zonder Tiemen, want z’n vriendin is op bezoek) waar we bij Woutijn konden overnachten. Woutijn heeft hier vorig jaar stage gelopen (hij kreeg de plek die ik wilde , ha!) en is nu aan zijn afstudeerwerk bezig aan de University of Texas. Austin is over het algemeen wel de gezelligste stad van Texas, voornamelijk omdat er zo’n 50.000 studenten wonen. Op de befaamde 6th street was het weer 1 groot feest! (foto’s niet geschikt voor deze site) Je vraagt je alleen wel soms af waarom mensen denken dat Amsterdam nou zo’n excentrieke bende is (ze zouden eens naar 6th street moeten gaan). Nog even wat feitjes, de Universty of Texas heeft een stadion waar 100.000 mensen in kunnen (jaja, college football is redelijk serieus hier) en de coach van het team verdient 5 miljoen $ per jaar. De sport afdeling heeft dan ook het grootste budget. Gelukkig geven wij in Delft onze centen niet aan het sportcentrum uit! Dank aan Woutijn voor de gastvrijheid!



Op de terugweg kwamen we langs het plaatsje Holland. Uiteraard moesten we hier even een kleine bedevaart van maken. Holland is een uitgestorven gat met 1102 mensen waar de volledige winkelstraat leeg en te koop staat. Daar hoeven we dus ook nooit meer naartoe.




Er is in de tussentijd weer vanalles gebeurd, zoals de verkiezingen. Een dagje radio 1 luisteren zegt echter dat er in Nederland meer aandacht aan wordt besteed dan dat ik er van mee heb gekregen dus ik ga er lekker helemaal niks over schrijven. Behalve dan dat zelfs in Texas toch nog 44% op Obama gestemd heeft en dat de meeste mensen hier hun schouders ophalen en wachten op wat komen gaat (maar eerst nog even snel wat extra wapens kopen, misschien mag het straks niet meer!)