Ivor in Amerika

It's a Texas thang y'all

2008-12-25T12:52:00.000-08:00

De besluitvorming rond de vervanging van de F-16 heeft de afgelopen maanden veel aandacht in de Nederlandse media gekregen. Helaas ook veel negatieve berichtgeving die vaak sterk gekleurd,onwaar en subjectief is (al ben ik natuurlijk ook niet 100% objectief te noemen wat dit onderwerp betreft). Echter een paar weken terug werden enkele journalisten van de schrijvende pers uitgenodigd om zelf eens een kijkje te komen nemen in Fort Worth; te weten de Twentsche Courant Tubantia, Intermediair en het altijd gezellige Brabants Dagblad. Omdat onze aanwezigheid als studenten hier toch wel bijzonder is werden ook wij gevraagd om ons werk te presenteren en over ons verblijf te vertellen. Nu wilde het lot dat de man van het BD ook uit Oss komt en daarnaast ook de hoofdredacteur voor de daarbij behorende regionale katern is. Uiteraard kende hij mijn opa (die lang voor deze krant geschreven heeft) dus hier volgde uiteraard een Ossisch tête-à-tête uit. Hier is een heel leuk stukje uit ontstaan waar ik als ware Brabantse volksheld wordt gelanceerd. (dank daarvoor!) M’n naam stond er gelukkig goed in, maar dat heeft niet kunnen voorkomen dat er wat andere kleine onwaarheden in staan die ik bij deze zal rectificeren: ik ben 24 (ipv 26) op het moment van dit schrijven en het is niet mijn promotieonderzoek maar “slechts” mijn afstudeerscriptie. Mijn onderzoek is wel onderdeel van de promotie van iemand anders, maar zoals je begrijpt is dat iets anders in de krant gekomen. Uiteraard kunnen er slechtere dingen over je geschreven worden en het heeft er schijnbaar al toe geleid dat de vroegere directeur van mijn basisschool een kaartje naar mijn familie heeft gestuurd. Het stukje is te vinden op link

Dat Lockheed een inspirerende plek is om te werken mocht al wel duidelijk zijn. Het terrein waar de fabriek staat is zoals verteld ook een grote legerbasis. Waar is dit een opmaat voor? Dat zal ik jullie vertellen; Wanneer de Space Shuttle terug de atmosfeer in komt moet deze soms ergens anders landen dan waar ie gelanceerd wordt. Omdat de Space Shuttle in de atmosfeer slechts een (hypersonisch) zweefvliegtuig is moet deze op de rug (piggyback) van een aangepaste 747 terug naar Cape Canaveral gevlogen worden. Omdat in deze combinate het maximum startgewicht van de Jumbojet aangetikt wordt kunnen ze niet met de volledige hoeveelheid brandstof vliegen en moeten ze steeds korte stukjes vliegen. En daar komt de clou; 1 van de tussenstations die ze deze keer aandeden was Carswell Joint Reserve Base in Fort Worth! Uiteraard waren wij erbij! Het was 11 jaar geleden dat de Shuttle hier voor het laatst was en waarschijnlijk de laatste keer dat hij hier zal komen. Ik vermoed dat het voor ons ook wel de laatste keer was dat we hem zullen zien, want het plan is om de shuttle zo snel mogelijk uit te faseren, al worden de Amerikanen dan wel afhankelijk van de Russen om Astronauten naar het Internationale Ruimtestation te vliegen, want het nieuwe ruimteschip is pas tegen 2015 klaar. We zullen zien wat Obama gaat doen!

Zoals ik de vorige keer schreef hebben we onze auto’s te koop gezet en al snel hadden we een koper voor onze trouwe 4x4. Omdat de anderen naar Vegas waren vertrokken bleef voor mij de taak achter om de koop af te ronden. Omdat we in cash betaald wilden worden stond ik met een dik pak geld in m’n handen bij de County Tax Office, waarna ik maar snel in een Taxi gedoken ben. Onze auto is waarschijnlijk in goede handen bij een gepensioneerd Mexicaans echtpaar die er maar meteen mee naar Cancun gereden zijn. Hieronder de laatste kiekjes van “onze wagen”. Ik zal ‘em missen!

Het bleek dat iemand die ik heb ontmoet in Hong Kong in 2004 op een uurtje rijden van ons woont. Ik ben Alex dan ook gaan opzoeken. Zijn familie heeft een mooi stuk land met paarden. We zijn dan ook een mooi stukje gaan paardrijden en hebben uiteraard een uitgebreide foto-shoot gehouden. Ik heb erg genoten van deze dag, onder andere omdat het weer fantastisch was (20 graden midden December!) en omdat zijn familie super aardig en gastvrij was. Die avond zijn we gaan eten in een BBQ tent waar nog een vriendin van Alex en weer wat vrienden van haar bij waren. Nu blijkt in het stadje Stephenville een ware kolonie Friezen te zijn neergestreken. En de mensen met wie we gingen eten waren dan ook allemaal Fries. Zoals goed Neerlands Koopmanschap en goed Boeren betaamt hebben ze de volledige zuivel-productie van Texas in handen (en ook een flink deel van de VS). Omdat ze in Nederland blijkbaar ontzettend efficient moeten werken door de vele regels doen ze het in Amerika fantastisch. Niet in de laatste plaats omdat de investeringskosten zo’n 10 keer lager liggen. Oat Moan!

Onze laatste week zit er alweer op. Het is snel gegaan en ik heb veel kunnen zien en doen. Om de mensen die ons veblijf hebben mogelijk gemaakt, te bedanken hebben we laten zien dat L&R studenten helemaal niks onderdoen voor IO-ers wat betreft het klussen van creatieve dingen. Zie hieronder wat we voor de beste mensen gemaakt hebben! Menig IO-er zou er jaloers op zijn!

Voor de Kerst ben ik naar mijn tante , oom en nichtjes in Cincinnati geweest. Op dit moment zit ik het vliegtuig terug naar Fort Worth. Het is uiteraard ontzettend fijn om met de Kerst bij familie te zijn en ik heb er erg van genoten. Absolute hoogtepunt was uiteraard (zelfgemaakte) Worstebroodjes eten op Kerstavond!

Het einde van de reis nadert nu toch echt. Na Tiemen is nu ook Thierry met het vliegtuig naar huis vertrokken. Over 2 weekjes kom ik zelf weer naar huis, maar niet voordat Dirk en ik een tocht van 3200 mijl gaan maken met de auto die ons langs: El Paso, Tuscon, Phoenix, San Diego, LA en de Grand Canyon zullen lijden. Met Nieuw Jaar staan we te bouncen op de beats van Armin van Buuren in de LA Sports Arena.
Iedereen een Zalig Kerstmis en een gelukkig 2009!

The Big Easy, Nightflying & Suriname

2008-12-08T20:09:00.000-08:00

Wat al sinds het begin op de agenda stond was een bezoek aan New Orleans (spreek uit N’awlins). Echter gooide het weer steeds roet in het eten door allerlei nare orkanen en stormen die kant op te sturen. Nu was het dan eindelijk zo ver met mooie bijkomer dat het midden november lekker weer is. In de zomermaanden is het in het moerasgebied van Louisiana namelijk niet uit te houden en dan heb ik het nog niet eens over de muggen gehad.

Omdat onze familie zich in de loop der maanden heeft uigebreid met een 6e persoon, te weten Kallie, besloten we maar eens het hele wagenpark in te zetten voor deze tocht van 900 km. Naast onze trouwe 4 maal 4 ‘voeter’ hebben we namelijk nog een lekkere slee gekocht, te weten een Ford Taurus.

Omdat we op donderdagmiddag direct na het werk al vertrokken hebben we een tussenstop gemaakt in shreveport. In de staat Louisiana is gokken toegestaan en verbleven dan ook in een enorm casino hotel. Tot onze verbazing was het drinken in het casino gratis. Niet lang daarna snapte ik waarom, aangezien je al vrij snel je geld kwijt bent bij de roulette/blackjack tafel. Ik had dus die avond gratis drinken (jongens bedankt!), Tiemen had 50$ en de anderen een leuke avond.

Via internet hadden we met een aanbieding een hotel geboekt wat normaal gesproken ver boven ons budget zou liggen, te weten ‘le Pavilion’. In dit hotel mooie kroonluchters en marmeren vloeren en ook nog eens op loopafstand van het centrum. Helaas was parkeren wel erg duur (100$ voor 2 auto’s voor 2 nachten) en bleken het ook nog klootzakken te zijn. Na afloop bleek namelijk dat iemand met een andere auto langs onze auto geschaafd is en wat bleek, de plek naast ons was de gereserveerde en beheerde plek door de parkeerfirma. Uiteraard accepteerden ze geen enkele aansprakelijkheid, want we hadden zelf onze auto geparkeerd.

New Orleans is door de Fransen gesticht en is qua uiterlijk een echt Europese stad (wat betreft het oude centrum). Mooie smalle straatjes met oude panden dicht op elkaar gebouwd. In het begin van de 19e eeuw hebben de VS de hele staat van Napoleon gekocht en sindsdien is het dus Amerikaans. New Orleans is om vele zaken bekend en berucht, waaronder Bourbon Street. Dit is een soort light variant van de Amsterdamse wallen met veel cafe’s, stripclubs en vooral veel lallende mensen op straat. Hier had ik eigenlijk niet zo veel mee, dus ik heb snel een mooi Jazz cafeetje opgezocht waar echt fantastische vroege Jazz (dixieland) werd gespeeld. New Orleans is de geboorteplek van de Jazz muziek en eigenlijk dus van vrijwel alle moderne pop-muziek. Tevens is New Orleans een centrum van culinaire uitspattingen. Er zijn vele restaurants met een Franse keuken waar ze voortreffelijke bediening hebben en nog betere gerechten (veelal vis en garnalen).

Na dit inspannende weekend stond ons meteen (na een lange dag werken) weer een leuke verassing te wachten. Een vriend van het softbal-team, Joel, heeft samen met een vriend een klein sportvliegtuigje, te weten een Grumman Cheetah. Hij had al een keer eerder laten weten dat wanneer z’n kist door de jaarcheck heen was we wel een keertje konden gaan vliegen. Ik kan je 1 ding zeggen, wat betreft vliegen is Amerika ECHT het land van de onbegrensde mogelijkheden:

Het plan was het volgende: opstijgen vanaf het gemeente-vliegveld in Fort Worth, landen op het dorpsvliegveld van Stephenville. Daar bij de bekende pitt-BBQ-toko eten en weer terugvliegen. En dat in de avond in het donker. Nachtvliegen maar dan echt. In Amerika betaal je geen landingsrechten, doen ze gewoon voor je de baanverlichting aan en hoef je ook geen vliegplan in te leveren.

Dus zo simpel als ik het boven uitleg ging het ook. Op 20 minuutjes van ons huis ligt Spinks Airport wat door de gemeente van Fort Worth betaald wordt. De dichtheid van vliegvelden is sowieso absurd hoog hier in dit land. In Fort Worth alleen zijn er al 10! en heb ik dus niet de hele metroplex meegeteld (Arlington, Dallas etc.) Daarnaast heeft elk durp ook nog z’n strip liggen en hebben vele gated-appartment-communities vaak hun eigen baan of zelfs meerdere banen liggen. Wat een heerlijk land is dit toch!

In de lobby van Spinks wachtte Joel ons netjes op, samen met een vriend die met een gehuurde Cessna 172 mee ging. Tiemen, Dirk, Thierry en ik konden dus allemaal mee. Het uitzicht was fantastisch. De Metroplex is misschien 2 keer groter dan de randstad maar net zo dichtbevolkt. Na een half uurtje vliegen landen we dus op de strip bij stephenville en daar stonden een paar golfkarretjes klaar (met de duidelijke boodschap: NO HORSEPLAY!) om de laatste meters naar de BBQ tent af te leggen. De BBQ tent was op zichzelf een hele ervaring. Het zogenaamde pit-BBQ betekent eigenlijk dat ze een soort grote stenen bak gemetseld hebben waar ze vuur in stoken en waar al het vlees dus langzaam in gaar rookt. Ze maken de klep open, je zegt wat je wilt hebben en rekent af per pond.

Zoals sommigen wellicht bekend is, is Texas een redelijk conservatieve staat waar ze in sommige counties zelfs hebben besloten dat er geen alcohol verkocht mag worden. Stephenville bevindt zich ook in zo’n zogenaamde ‘dry-county’ maar Amerika zou Amerika niet zijn als niet tot een zakelijk novum zou leiden. Er mocht dus geen bier VERKOCHT worden bij de BBQ tent. Ze mogen het wel GRATIS weggeven! Yieehaa! Op de weg terug hebben we uiteraard nog wat rondjes om down-town Fort Worth gedraaid om even wat mooie foto’s te kunnen maken.

Door vele uren over te werken heb ik een week op kunnen sparen om Mirjam in Suriname te kunnen bezoeken in de week van Thanksgiving. Uiteraard was deze reis niet zonder slag of stoot geregeld. Ten eerste is het lastig om er tekomen, ten tweede moest ik een visum hebben (dichtsbijzijnde consulaat is in Miami) en ten derde moest ik me ook laten inenten. Ik ben dus van Fort Worth naar Miami gevlogen, van Miami naar Aruba en dan van Aruba naar Paramaribo.

Op Zanderij (de luchthaven van Paramaribo) stond Mirjam me al op te wachten met taxi-chauffeur Jeffrey. Mirjam had voor ons voor een week een heel huis gehuurd midden in het centrum, naast de Palmentuin. Ideaal dus! We konden dus lekker overal naartoe lopen en de volgende morgen zijn we het centrum van Paramaribo gaan verkennen. Ik vermoed dat jullie allemaal net als ik toen geen flauw idee hebben wat je moet verwachten, maar Paramaribo heeft een heel mooi oud stadscentrum waarbij je bij een paar gebouwen ineens het gevoel hebt dat je in Delft staat. Er zijn ook vele mooie houten gebouwen uit de koloniale tijd. Helaas is het wel erg vies omdat mensen overal hun afval op straat gooien.

Verder is Suriname een ontzettend fascinerend land. Je bent in Zuid-Amerika, in de tropen, maar toch heeft het allemaal iets Nederlands. De mensen zijn allemaal heel beleefd en vriendelijk en ook al is er toch wel veel armoede, dit leidt (althans in de delen waar wij waren) niet tot een bedreigende sfeer ofzo. Mensen komen wel een keer bedelen (“ik heb dorst, koop een ijsje voor me” vond ik wel de mooiste), maar blijven toch beleefd. Daarnaast zijn er ook prachtige huizen en is er vollop activiteit. Eigenlijk is het heel erg jammer dat wij helemaal niets weten van dit land, omdat het juist toch zo dicht bij ons staat. In zekere zin misschien net zo als vlaanderen. Dat is geen deel van Nederland, maar of we nou willen of niet, daar hebben we wat mee. Het is dan ook niet gek dat er in Paramaribo een paar duizend Nederlandse (en Vlaamse) stagiaires rondlopen. Er zijn zelfs Nederlandse bejaarden die eigenlijk niks met Suriname hebben, die hier zich nu vestigen om van hun pensioen te genieten!

Suriname is 4 keer groter dan Nederland, heeft een even grote bevolking als Den Haag. Beschikt over olie, bauxiet, goud, bronwater ontzettend veel bos en ontzettend vruchtbare grond. Ik vind het dus eigenlijk wel jammer dat er geen officiële band meer met Nederland is. De potentie is enorm, dus als ze daar wat goeie deals zouden kunnen maken zou het land slapend rijk moeten kunnen worden. Helaas is de werkelijkheid anders en heeft Nederland naar mijn mening voor de onafhankelijkheid ook niet voldoende geïnvesteerd om het op eigen benen te kunnen laten staan.

De eerste avond zijn we naar de wijk blauwgrond gegaan waar vele Javaanse restaurants zijn. Hier hebben we ontzettend lekkere bami gegeten. Ondanks de kleine bevolking heeft Suriname misschien wel de grootste diversiteit aan bevolkingsgroepen in de hele wereld. Er zijn de zogenoemde Creolen die afstammen van de slaven, Hindoestanen, die afstammen van immigranten uit India, die naar Suriname zijn gehaald na afschaffing van de slavernij, Javanen die kort daarna uit Nederlands-Indie zijn gehaald, Chinesen, inheemsen (indianen zeg maar) en dan zijn er ook nog de Marrons, stammen die in de jungle wonen die afstammen van gevluchte slaven.

We hebben ook Fort Zeelandia bezocht (waar de december-moorden hebben plaatsgevonden) wat helemaal is gerestaureerd. Hier hebben we veel van de geschiedenis van Suriname kunnen leren. De eerste permanente vestiging was door de Engelsen, maar dat heeft de WIC (West-Indische Compagnie) vrij snel weten in te pikken. Er is nog een aantal keer gevochten om dit stuk en uiteindelijk hebben we tijdens 1 van de Engelse oorlogen Suriname geruild tegen Nieuw-Amsterdam. Guyana (wat er naast ligt) was ook heel lang een kolonie van de compagnie, maar dat hebben de Engelsen gepikt nadat Nederland door Napoleon werd bezet. In de kolonie ging het er vrij liberaal aan toe in de zin dat Europeanen die elders vervolgd werden (zoals Joden) zich hier vrij konden vestigen. De kolonie werd immers bestuurd door de compagnie wat gewoon een bedrijf was en wat hen betreft interesseerde het ze geen zak wat voor religie je had, als je maar voor handel zorgde. Zo staat de oudste synagoge van het westelijk halfrond in Suriname. In Nederland werd je ook niet doodgemaakt als je niet de staats-godsdienst aanhing, maar Brabant en Limburg hadden bijvoorbeeld geen vertegenwoordiging in de staten-generaal omdat het meerendeel Katholiek was en ook kon je eigenlijk niet openlijk je geloof belijden.
Dat is pas gekomen met Napoleon die dan wel weer een hoop andere ellende heeft veroorzaakt.

Wat ook wel een mooie anekdote is, is dat er op een gegeven moment een Franse kaper kwam aanzeilen op de Suriname rivier met een groot leger en die eiste een brandschat. Dat betekent zoveel als: geef me geld of ik brand alles plat. In die tijd ging dat allemaal volgens bepaalde regeltjes en elke plantage moest per hoofd zoveel geld afdragen. Omdat de (veelal) Hollandse planters nogal zuunig waren, hebben de meeste toen de meest sterke en slimme slaven met een hoop spullen de jungle ingestuurd met de opdracht: kom over een paar weken maar weer terug., om zo dus minder te hoeven afdragen. Als een slaaf in zijn eentje ontsnapte had hij geen schijn van kans om te overleven in de jungle, maar nu waren er verschillende groepen die elkaar snel vonden, die zich konden organiseren en bovendien fatsoenlijke middelen mee hadden gekregen om zich te redden. Uiteraard bedachten ze zich geen 2 keer en besloten in de Jungle te blijven en een nieuw bestaan op te bouwen. Zo zijn dus de marron stammen ontstaan.

Op 25 november was het srefidensie, oftewel onafhankelijkheidsdag. In Suriname (en Nederland) zijn zoals ik al aangaf veel mensen nog steeds verdeeld of dit nou wel een goed idee was 33 jaar geleden. Desalniettemin werd er een mooi feest van gemaakt wat erg deed denken aan Koninginnedag. Surinamers zijn erg trots op hun diversiteit aan cultuur en de onderlinge verdraagzaamheid en uiteraard de gevarieerde keuken. Op het ‘plein’ van de onafhankelijkheid (het is eigenlijk een groot grasveld) was een groot militair defile waar ook bezoekende Frans-Guyanese en Nederlandse soldaten aan meededen.

Mirjam had geregeld dat we met een boot de Suriname rivier op zouden varen om Dolfijnen te kunnen zien. Haar huisgenootje Sigrid ging ook mee, want die had net bezoek van haar ouders. Waar de rivier ophoudt en de Atlantische oceaan begint hebben we ontzettend veel dolfijnen gezien. Hierna zijn we doorgevaren naar een oude plantage waar ook alle gebouwen van gerestaureerd zijn en waar je bijvoorbeeld een eco-vakantie kunt houden. Er wordt echter niks meer verbouwd en ondanks dat hier vroeger koffie vandaan kwam kregen gewoon aanmaak koffie van nescafe geserveerd. Op de terugweg heeft de bootsman ons nog een keer naar de dolfijnen gebracht waar we nog betere foto’s hebben kunnen nemen.

Die avond waren we te gast bij Rene en Lilly, waar Mirjam en de rest de kamers van huren, voor een heuse cursus roti maken. Ik weet nu de fijne kneepjes van het deeg maken en de juiste kruidencombinatie. Hier kan de rotisjop in Delft echt niet aan tippen!

De dag erna gingen we naar white-beach wat een mooi wit zandstrand aan de Suriname rivier is. Hier kun je voor een dag een hutje huren, je hangmatten ophangen en de hele dag lekker relaxen. Dat hebben we dan ook gedaan!

Helaas was deze week weer veelstesnel voorbij. Ik heb zo ontzettend veel indrukken gekregen en heb echt een zwak voor Suriname gekregen. Wat een heerlijk land! Het is er lekker warm, de mensen zijn ontzettend vriendelijk, je kunt er heerlijk eten en ze vieren er Sinterklaas! Enfin, na een emotioneel afscheid van Mirjam bracht de Surinaamse Luchtvaartmaatschappij me weer naar huis. De SLM is trouwens een hele nette airliner, met lekker Surinaams eten aan boord! We maakten weer een tussenstop op Aruba waardoor ik dus ook eventjes dit Koninkrijksdeel heb bezocht. Helaas heb ik moeten concluderen dat wij hier in Nederland dus ook eigenlijk niks afweten, behalve als er iets vervelends gebeurt. Op Aruba spreken ze eigenlijk nauwelijks Nederlands (dat doen ze in Suriname dus gewoon wel!) maar voornamelijk Spaans, Engels en papiaments. Een luchthavenmedewerker stuurde me dan ook door naar “die jongen” waarmee hij een man van middelbare leeftijd bedoelde toen ik vroeg waar ik door de security check moest.

Dat was ook weer een verhaal appart. In Suriname gingen we door de controle, meteen op Aruba alweer door de controle, en DIRECT daarna door de Amerikaanse controle (ze hebben op Aruba de Amerikaanse douane al vast).

Ik ga nu stoppen met typen want er schieten me alweer allerlei bij-verhalen te binnen, maar ik denk dat de helft allang is afgehaakt, dus ik laat het hierbij. Onze tijd zit er bijna op. Nog 7 daagjes werken, dan nog wat weekjes vrij. De auto’s staan al te koop, dus dan weet je dat het bijna over is.

Flying Things

2008-11-06T18:29:00.000-08:00

Aan het uitblijven van een nieuw verhaal hebben jullie vast kunnen raden dat ik weer veel te beleven had (ja zo merk je toch dat er hard gewerkt wordt!). Aangezien de gebeurtenissen waarover ik wil schrijven zich blijven opstapelen grijp ik dit spaarzame stukje “vrije” tijd maar weer aan om jullie te informeren over mijn avonturen.
Nadat we terugreden van de Big Bend kwamen we langs het plaatsje Midland. We hadden in Alpine in het lokale suffertje gelezen dat er dat weekend een airshow was en niet zomaar 1! Het was namelijk de jaarlijkse air show van de Commemorative Air Force wat waarschijnlijk de grootste verzameling van vliegende historische vliegtuigen is. Deze club is na de 2e wereldoorlog opgericht om van zoveel mogelijk typen vliegtuigen te bewaren. In die tijd kon je bijvoorbeeld een jager voor een paar duizend dollar kopen want de meesten werden massaal verschroot (nu is zo’n kist in vliegende toestand miljoenen waard). Dat is over de jaren aardig gelukt want er kwamen vele speciale vliegtuigen voorbij, voornamelijk Japanse en Amerikaanse toestellen. Er werd ook een echte show van gemaakt met mooi commentaar, ondersteund door marsmuziek uit die tijd en uiteraard vele explosies!
Het echte topstuk wat ze hadden was de laatst nog bestaande Twin-Mustang. Hier ligt de restauratie helaas stil van omdat er een rechtzaaks is met de luchtmacht die het ding (nu het er weer mooi uit begint te zien) ineens weer terug wil hebben.

Een paar weken later was er nog een airshow bij ons in de buurt. Omdat Lockheed dit mede sponsorde kregen we een VIP parkeerplek en polsbandjes voor de ere-tribune (yes!) Op deze air show HEEL VEEL straaljagers! Evenals een aantal van de historische vliegtuigen die we ook in Midland hebben gezien. Hoogtepunt van deze show waren de Thunderbirds, het aerobatics team van de US Air Force met 6 F-16’s (B’vo!) Daarnaast ook nog mooie demo’s van een F-15, F-18 en een MiG 17 (heel zeldzaam!). Iets wat op een echte Amerikaanse air show natuurlijk niet mag ontbreken is de Jet-Powered Truck (in Midland was de Jet-Powered School Bus uitgevallen). Daarnaast nog een eervolle vermelding voor het Parachutisten team van het leger die met een echte Fokker Troopship (hulde!) vliegen.

Na al dit vliegtuigen geweld zullen sommige mensen misschien denken dat ik nu wel even genoeg van vliegen had. De mensen die mij goed kennen weten uiteraard dat niets minder waar is; Ondanks dat er in de VS minder zweefvliegers per hoofd van de bevolking zijn dan pak ‘em beet IJsland blijkt op 3 kwartier rijden de grootste en mooiste zweefvliegclub van heel Amerika te liggen! Je kunt het al raden: vanaf nu ben ik gastlid bij de Texas Soaring Association (http://www.texassoaring.org/ )wat pal onder Midlothian ligt wat weer ten westen van Waxahachie ligt (google maps!). Omdat ze op dit veld alleen maar slepen heb ik de gelegenheid aangegrepen dit eindelijk maar eens te gaan leren. Dan kan ik in Nederland mooi m’n sleepaantekening eens gaan halen. Texas blijkt IDEAAL om te zweefvliegen. Ten eerste heb je om de zoveel mijl wel ergens een vliegveldje waar je kunt landen, ten tweede is er vrijwel overal onbeperkt luchtruim (alleen ten noorden van ons zit luchthaven DFW) en ten derde zijn de weercondities perfect! In de zomermaanden vliegen ze dan ook met een grote groep met gemak 1000 km om op kamp te gaan in Marfa (wat ligt in de buurt van Alpine!) De club had al eerder Europeanen over de vloer die in het kader van het JSF programma in de buurt waren. De chef instructeur is ook nog eens een Brit. De club heeft 4 ASK-21’s (allemaal een jaar geleden aangeschaft) een duo discus, een stel PW-5s en 4 (vier!) sleepvliegtuigen. De club is zeer vermogend omdat ze ooit eens met een vliegshow een smak geld hebben binnengehaald en dat allemaal hebben belegd in Pepsi co. Tegen het eigen vermogen kunnen ze nu voor elk vliegtuig een lening afsluiten die dan weer afbetaald wordt van de rente van het vermogen. Ook hier zijn de mensen weer super vriendelijk en onder de leden bevinden zich vele bijzondere mensen, waaronder de eerste luchtmacht piloot die met de F-16 vloog. Uiteraard hebben ze ook een dikke BBQ!

Met bovenstaande foto wil ik ook maar even aangeven dat onze mooie Mercury Mountaineer (formaat Range Rover) helemaal geen grote auto is hier (voor als je nog dacht dat we het in onze bol hadden gekregen wat betreft decadentie!) Naast onze auto staat een Ford F150 wat het instap-model pick-up is (ze gaan tot de F450 die dus steeds weer een maatje groter zijn!)

Het weekend erop zijn we naar Houston gereden (zonder Thierry, want z’n familie was op bezoek) waar we uiteraard Johnson Space Center van de NASA hebben bezocht. Dit viel helaas wel een beetje tegen omdat het super commercieel was en eigenlijk volledig op kinderen tot 8 jaar was gericht. Enige object wat de moeite waard was om te zien was de Saturn V raket die er lag (waar ze mee naar de maan gingen) de grootste raket ooit gelanceerd (ja en deze dus uiteraard niet, want ze hadden deze al klaar toen de stekker uit het programma ging).

Omdat recentelijk orkaan Ike over Galveston was geraasd en we toch in de buurt waren zijn we eens gaan kijken aan de kust (Kema en Galveston). Het was echt schokkend om te zien dat weken na de ramp de grootste rotzooi er nog gewoon lag. Pleziervaartuigen tot kilometers landinwaards langs de kant van de wegen of in een veld, stapels rotzooi die mensen zelf uit een tuinen hebben geruimd maar die niet opgehaald wordt enz. De economie heeft hier een enorme knauw van gehad, maar omdat dit een redelijk welvarend deel van het land is en het toerisme wel weer op gang komt waren de mensen die we spraken wel optimistisch. Wij hebben in ieder geval heerlijk vis gegeven in de paar restaurants die wel open waren.

Om het weekend af te sluiten zijn we naar het Battle Memorial Park gereden waar ze een enorm slagschip hebben liggen (de USS Texas). Dit indrukwekkende gevaarte heeft in beide wereld oorlogen haar kanonnen laten bulderen en in ontzettend veel slagen en landingen meegedaan. Desalniettemin is er slechts 1 persoon aan boord van dit schip omgekomen tijdens D-Day toen een kustbatterij van de Duitsers de brug wist te raken. Er was net een vrijwilliger een rondleiding aan het geven dus die hebben we mooi meegepakt. De marine, helemaal zo gek nog niet!

Op 31 October was het Halloween. In feite is dit gewoon Carnaval dus zijn we getogen in kekke outfits naar Austin gereden (zonder Tiemen, want z’n vriendin is op bezoek) waar we bij Woutijn konden overnachten. Woutijn heeft hier vorig jaar stage gelopen (hij kreeg de plek die ik wilde , ha!) en is nu aan zijn afstudeerwerk bezig aan de University of Texas. Austin is over het algemeen wel de gezelligste stad van Texas, voornamelijk omdat er zo’n 50.000 studenten wonen. Op de befaamde 6th street was het weer 1 groot feest! (foto’s niet geschikt voor deze site) Je vraagt je alleen wel soms af waarom mensen denken dat Amsterdam nou zo’n excentrieke bende is (ze zouden eens naar 6th street moeten gaan). Nog even wat feitjes, de Universty of Texas heeft een stadion waar 100.000 mensen in kunnen (jaja, college football is redelijk serieus hier) en de coach van het team verdient 5 miljoen $ per jaar. De sport afdeling heeft dan ook het grootste budget. Gelukkig geven wij in Delft onze centen niet aan het sportcentrum uit! Dank aan Woutijn voor de gastvrijheid!

Op de terugweg kwamen we langs het plaatsje Holland. Uiteraard moesten we hier even een kleine bedevaart van maken. Holland is een uitgestorven gat met 1102 mensen waar de volledige winkelstraat leeg en te koop staat. Daar hoeven we dus ook nooit meer naartoe.

Er is in de tussentijd weer vanalles gebeurd, zoals de verkiezingen. Een dagje radio 1 luisteren zegt echter dat er in Nederland meer aandacht aan wordt besteed dan dat ik er van mee heb gekregen dus ik ga er lekker helemaal niks over schrijven. Behalve dan dat zelfs in Texas toch nog 44% op Obama gestemd heeft en dat de meeste mensen hier hun schouders ophalen en wachten op wat komen gaat (maar eerst nog even snel wat extra wapens kopen, misschien mag het straks niet meer!)

Cowboy Country

2008-10-05T10:08:00.000-07:00

Hallo dan,

Ik schreef het vorige week al, er is nog een heel stuwmeer aan verhalen en foto’s dat ik jullie nog steeds niet heb kunnen laten zien. Om te voorkomen dat deze “Rio Grande” zijn oevers te buiten gaat; bij deze dan maar weer een marathon sessie “alsvanouds”.

Hoofdstuk 1 van de Texaanse inburgeringscursus gaat over vuurwapens en schieten. Zo ook eigenlijk de rest van het boek (met dank aan de National Rifle Association). Omdat we natuurlijk wel willen laten blijken dat we ons best doen om te integreren zijn we op een mooie zondag naar Bob gereden. Bob is een oude collega van Russ, die weer samen met Erik werkt en Bob heeft 250 hectare land en voor elke 10 hectare een geweer. We zijn van te voren met Russ naar de sportwinkel gereden (want daar koop je uiteraard je ammo) en hebben voor een slordige $200,- “klappertjes” gehaald, inclusief het kaliber waarmee je op olifantenjacht gaat.

Bij Bob aangekomen zijn we voorzichtig begonnen met een klein kaliber jachtgeweer. Omdat je natuurlijk niet te moe wilt worden zijn we gewoon in de achtertuin vanaf de veranda begonnen met schieten op met water gevulde bierblikjes (dit heet “plinking”). Na langzaam omhooggewerkt te hebben naar zwaardere kalibers werd het tijd om het land te verkennen. Bob had ook een originele Willies Jeep (zeg maar de oer Jeep) uit 1948 waarmee we een stukje gingen rijden. Dit stuk land is al tachtig jaar in het bezig van Bob’s familie en hij heeft in feite zijn eigen prive natuur-wild-park. Er lopen wat scharrel-koeien, herten en vooral veel ongerepte natuur! Zo heeft hij z’n eigen off-road trail (zo’n 12 mijl lang) waar hij ongestoord kan motorcrossen of met de jeep racen.
Het was uiteindelijk een prachtige dag en wat je ook voor mening over vuurwapens mag hebben, hier in Texas zal deze ongetwijfeld veranderen, want een potje knallen is best wel leuk (eigenlijk gewoon verslavend).

Omdat we tot nu toe vooral steden hebben gezien en we ook wel eens het echte wilde westen van de “cojboj”-films wilden zien zijn we in een lang weekend naar de “Big Bend” gereden. De Big Bend bevindt zich helemaal in west-texas, dus het was wel een uur of 8 rijden. Voor Europese begrippen is dat natuurlijk best een stuk voor een weekendje, maar op de hele reis kom je eigenlijk maar 3 noemenswaardige plaatsen tegen. Alles ligt gewoon erg ver uit elkaar in Texas. We verbleven dat weekend in het stadje Alpine in het “Holland Hotel” (hoe kan het ook anders) wat met zijn 6000 inwoners de hoofdstad is van het Big Bend district. Volgens mij had enkel de West-Indische Compagnie destijds een betere deal met de aankoop van Manhattan, want we hadden voor HEUL weinig geld 2 enorme lofts (lees appartementen) voor ons vijven, die overigens beide erg luxe waren ingericht (jacuzzi enzo). Het verhaal wordt nog mooier, aangezien het Holland Hotel een heus BAYERISCH restaurant heeft en een eigen brouwerij! Vanaf Alpine was het nog steeds dik anderhalf uur rijden om het National Park te komen. Er werd ons aangeraden vooral van te voren te tanken en langs de “Western Gear” winkel te gaan (zonder cowboy hoed ben je niks!). De hele rit vanaf Alpine waan je je in het meest verlaten stuk aarde. Behalve de weg is er HELEMAAL NIKS OF NIEMAND, enkel ongerepte natuur, echt fantastisch. In het park aangekomen werden we bevangen door de schoonheid van het landschap. Bergen, heuvels, dalen fantastisch! We hebben 2 dagen mooie bergwandelingen gemaakt met als letterlijk hoogtepunt het beklimmen van Emory peak, wat de hoogste berg van het park is met 2700 meter. Het laatste stukje was ook echt klimmen en dan kon je beter niet naar beneden kijken. Ik heb nog nooit zo’n mooi uitzicht gezien. De foto’s hieronder geven een indruk denk ik. Op de terugweg hebben we nog wat mooie herten gezien en een tarantula. Helaas hebben we de bergleeuwen en zwarte beren niet kunnen vinden. Tot slot hebben we onze trouwe 4X4-wieler, de Mercury Mountaineer (die natuurlijk helemaal in z’n element was) getest op een stukje off-roading en wat mooie canyons bekeken. Omdat de Rio Grande uit z’n overs getreden was waren een aantal stukken afgezet, maar dat levert wel mooie plaatjes op. Aangezien de Big Bend aan de grens met Mexico ligt (diezelfde Rio Grande) zijn er om het park verschillende US Border Patrol grensposten. Gelukkig hadden we onze paspoorten bij ons, want je kunt natuurlijk wel raden dat die mannen de hele dag geen zak te doen hebben en maar wat blij zijn als ze ineens een stel buitenlanders kunnen ondervragen. Gelukkig zijn ook de mensen in West-Texas supervriendelijk en ging dit allemaal vrij soepel.

Ik heb een paar keer de vraag gehad of we ook nog tijd hebben om te werken. Het antwoord is uiteraard JA. Bij deze daarom een zeldzame foto vanaf de werkvloer. De studievereniging uit Delft was namelijk op bezoek (vanwege de studiereis) en in het kader daarvan werd er een mooie groepsfoto gemaakt in de hangar bij de allereerste productie-JSF (AA1). Bij deze een een “werk-foto” (where’s waldo?). Uiteraard hebben we de studie-reis getrakteerd op een onvervalste BBQ/Pool party met dank aan Scott voor de BBQ en Brad&Travis voor de Delft Aerospace vlag!

New York New York

2008-09-25T19:29:00.000-07:00

Nou lieve mensen,

Er is weer zoveel gebeurd dat ik niet de tijd had om hier uitgebreid op terug te komen op mijn blog. Ik hoop nu maar dat ik de komende weken niet teveel beleef zodat ik de vele belevenissen van de afgelopen 3 weken rustig kan documenteren. In deze editie zal ik me dan ook beperken tot ons weekend in New York. Sterker nog, aangezien de indruk van deze stad niet in woorden te vatten is laat ik jullie na de inleiding alleen met de foto's! Om zoveel mogelijk te zien hebben we een 3-dagen kaart gekocht voor de vele bus-tours zodat we in zo'n kort mogelijke tijd zoveel mogelijk konden zien en we zaten daarbij in een hotel op 5 minuten lopen van Times Square, dus we hebben bijna alles wat we ueberhaupt in 3 dagen konden zien gezien. Helaas had ik koorts, dus heb ik het nachtprogramma (wanneer de stad echt tot leven komt) moeten overslaan. Ik zal dus een keer terug moeten. Op de foto's is zowel veel bewolking als zonneschijn te zien. Dat komt omdat storm "Hanna" over ons heen is geblazen op zaterdag, waardoor de atmosfeer weer helemaal lekker schoon was (ontdaan van smog enzo) en het zondag een stralende dag was! Goed, geniet van de foto's. Deze stad is adembenemend! Zeer snel meer verhalen over de andere activiteiten van de afgelopen 3 weken!

G.W. & D.C.

2008-09-01T12:45:00.001-07:00

De baas van Tiemen, Kirk, had op een goeie dag het idee om een "dinnerparty" te organiseren in Nederlandsche stijl. Uiteraard moesten wij hiervoor opdraven om dit tot een succes te brengen. Dankzij Tiemen's en Thierry's kookkunsten hebben we daar een mooi buffet met sate ajam, sate babi en gegratineerde aardappelen uit de oven neergezet. Want wat moet je nou anders maken dat typisch Nederlands is en toch een beetje bijzonder. De sate was natuurlijk een hit en iedereen was erg onder de indruk (de meeste mensen koken hier sowieso NOOIT).

Het weekend erna was weer een lang weekend. Tiemen ging op en neer naar Nederland voor de bruiloft van z'n broer, dus wij gingen naar Washington D.C. want dat had Tiemen al gezien met de International Air Cadet Exchange (daar ben ik toen mee naar Hong Kong geweest.)

Het was uiteraard een verademing om weer even van openbaar vervoer te mogen genieten. Onze Texaanse vrienden hadden ons al verteld over het "verbluffend goede" metro netwerk dat Washington rijk zou zijn. Het was op zich een nette metro, maar eerlijk is eerlijk, voor naar Amerikaanse standaarden "goed" openbaar vervoer kun je "net zo goed naar Schaijk gaan".

Ons Hostel lag erg centraal, in feite op loopafstand van bijna alles wat je wilt zien in D.C. We gingen dus snel op pad om het witte huis te bekijken. Hier kwamen we een aardige vent uit Texas tegen, die vroeg of we niet geinteresseerd waren om in Januari de huur over te nemen, hij zou dan immers weer verhuizen. Het huis zou in prima staat zijn, op een paar vlekken in het tapijt na, maar die waren van de bewoner voor hem haastte hij ons duidelijk te maken.

In het centrum van washington DC bevindt zich een heel groot park (een paar mijl lang) wat "the mall" genoemd wordt. Hier vind je eigenlijk alle bekende monumenten en vele musea (oa de verschillende Smithsonians). Alle musea zijn van absolute wereldklasse en hebben allemaal gratis entree! (hoezee!) Uiteraard hebben we de standaard trekplijsters afgevingd, zoals: the washington monument, the lincoln memorial (aan de ene kant), het capitool (helemaal aan de andere kant) en ook nog the library of congress. Het laatstgenoemde is echt een fantastisch museum en een prachtige bibliotheek. Hier hebben ze een hele mooie verzameling historische boeken en stukken (zoals de concept onafhankelijkheidsverklaring). Op een bankje naast the library kwam een oude heer uit Brooklyn bij ons zitten die een Shakespeariaans Historicus bleek, die al vele jaren in DC woonde. Achter het capitool hebben we dus over politiek en geschiedenis gesproken, waarna hij ons doorverwees naar Cafe de Berlin, waar we heerlijk Beiers Bier en Worst hebben verorberd. Dat doet een mens goed!

Het museum waar wij natuurlijk voor kwamen was het Smithsonian National Air & Space Museum ook gelegen aan de mall. Hier hebben ze werkelijk een aantal unieke exemplaren staan en hangen, zoals het eerste vliegtuig wat non-stop van de Amerikaanse oost- naar westkust gevlogen is (een Fokker T-2, in die tijd was 1/3 van alle vliegtuigen een Fokker), the spirit of saint louis, het vliegtuig waar Charles Lindberg de eerste vlucht mee van de VS naar het Europese continent maakte (er was daarvoor al een vliegtuig van het uiterste puntje Ierland de oceaan overgestoken, maar dat weet niemand). De Bell X-1, eerste vliegtuig wat door de geluidsbarierre vloog en ga zo nog maar even door.

Op vrijdag avond zijn we Georgetown ingewandeld, wat een beetje de mooiste buurt van DC is. Dit doet erg Europees aan en hier kun je heerlijk eten. De avond erna zijn we met mijn goede vriend Thomas op stap gegaan. Thomas ken ik van EUROAVIA (hij komt uit Stuttgart) en hij heeft het afgelopen jaar in DC gestudeerd. Samen met Thomas en nog een vriend van em zijn we gaan stappen in een straat waar vele clubs zijn. Uiteraard kon daar Falafel tent "Amsterdam" niet ontbreken.

De laatste dag zijn we naar het National Air & Space museum bij Dulles international airport gegaan (jaja, er zijn er TWEE!!). Dit is de grootste van de 2 vliegtuigmusea en hier staan de echte topstukken!

Naast de Blackbird op de foto hierboven (het mooiste en snelste vliegtuig aller tijden en dat terwijl het in de jaren '50 zonder computers is ontworpen), staan hier een Concorde (mooiste en snelste passagiersvliegtuig aller tijden). De Enola Gay (bekend van Hiroshima), een space shuttle gebruikt voor testvluchten in de atmosfeer (dus niet in de ruimte), een aantal unieke Duitse vliegtuigen uit de 2e wereldoorlog (vaak het laatste nog bestaande exemplaar, zoas de allereerste straalbommenwerper) en de X-35, wat de technology demonstrator, of prototype van de F-35 JSF is. Last but not least hing er ook een Grob Astir waarmee het hoogterecord zweefvliegen is gevestigd. Laat dit nou het enige vliegtuig in het museum zijn waar ik mee mag vliegen!

Na weer een goeie vijf-daagse werkweek hadden we afgelopen weekend weer 3 dagen vrij, vanwege "Labour Day". Op zaterdag zijn we naar de wereldberoemde club "the lizard lounge" in Dallas gegaan waar vrijwel elke week een wereldberoemde DJ staat. Helaas hebben we een paar weken geleden Armin van Buuren gemist toen we in Austin waren, maar deze zaterdag stond Marcus Schulz achter de tafel ontzettend vette beats te draaien.

Dankzij labour day was deze maandag een vrije dag. Nu moeten we dus weer 3 dagen werken, want vrijdag is weer vrij en dan gaan we naar de Big Apple (en ja, ik ben ook echt hard aan het werk!)

Slow Pitch & the Alamo

2008-08-17T12:24:00.001-07:00

Op dit moment zijn er 2 JSF’s af. De AA-1 is het allereerste productie-prototype datze gebouwd hebben om alle productiestappen een keer gedaan te hebben. Ook hebben ze met dit vliegtuig verschillende testvluchten gemaakt waar ze de resultaten hebben verwerkt in de vliegtuigen die direct daarna komen. Het tweede vliegtuig wat klaar is en al gevlogen heeft is de BF-1. Dit is de allereerste B-versie van de JSF. Er zijn 3 versies: de A-versie voor de luchtmacht (ook de Nederlandse), de B-versie die op zeer korte startbanen kan opstijgen en verticaal landen, en de C-versie voor gebruik op vliegdekschepen. De BF-1 verschilt dan ook niet alleen van de AA-1, omdat deze verticaal kan landen, maar ook omdat deze veel dichter bij de uiteindelijke vliegtuigen staat die operationeel zullen zijn (ze hebben naar aanleiding van AA-1 het productieproces weer verbeterd). Op dit moment worden meerdere productie-prototypes van de verschillende versies gebouwd die allemaal een ander aspect gaan testen. Daarna gaan ze langzaam van start met de serie-productie.

Omdat onze afdeling zich bezig houdt met bedrading, en er constant veranderingen plaatsvinden, voor bijvoorbeeld nieuwere toestellen, omdat er andere systemen in geplaats worden enz. of er in een vliegtuig dat al gebouwd is iets veranderd moet worden, gaat er zo nu en dan eens iemand kijken naar het vliegtuig zelf. Ik had het geluk dat mijn collega Don even bij BF-1 moest gaan kijken en hij vroeg me of ik zin had om mee te gaan. Daar hoefde ik natuurlijk niet over na te denken. De flightline is een gebied waar je alleen mag komen onder begeleiding van iemand met bevoegdheid daarvoor, dus je kan niet al te vaak daar gaan kijken. Opeens stond ik oog in oog met een echte F-35B Lightning II oftewel JSF. Hoe vaak maakt iemand mee dat hij/zij het allerallereerste vliegtuig van een nieuw type kan en mag zien? Waarschijnlijk gaan we de eerste verticale testvlucht niet meer meemaken gedurende onze tijd hier, maar er zullen de komende maanden meerdere toestellen opgeleverd worden. Met kippenvel op m’n armen gingen we ook nog even bij AA-1 kijken, want die stond in de hangar ernaast. Op momenten als deze voel je toch dat je al het geluk van de wereld hebt om hier te mogen zijn (en zelfs een steentje bij te dragen).

Het weekend gingen we naar Dallas, aangezien dat toch maar op een uurtje rijden ligt. De mensen van Fort Worth hebben niet zoveel op met Dallas, te groot, te zakelijk, te gehaast. We gingen dus zelf maar ons oordeel vormen. Eerst hebben we het museum over de moord op Kennedy bezocht wat erg indrukwekkend was (hieronder ook een foto van de plek waar het gebeurde). Het museum bevindt zich op de verdieping waar Lee Harvey Oswald met zijn geweer de fatale schoten gelost zou hebben. Iedereen is echter bekend met de alternatieve theorieen over hoe het echt gelopen zou zijn en ook in het museum werd daar aandacht aan gegeven (hey! Een objectief Amerikaans museum over de eigen geschiedenis!)

Dallas is een grote indrukwekkende stad, maar helaas was dit bezoek, op het museum na een grote tegenvaller. Er was niemand op straat, de stad leek wel uitgestorven (oke, misschien zijn alleen Nederlanders zo gek om met 43 graden buiten te lopen). We wilden de reunion tower beklimmen, maar die was dicht. Toen zijn we maar naar een ander groot gebouw met panorama dakterras gegaan, maar dat was dicht. We dachten daarna wat te kunnen shoppen in een grote mall (winkelcentrum), maar deze was dicht (al waren ze wel de ijsbaan aan het gladstrijken, ja, een ijsbaan terwijl het buiten de deur 43 graden is!!) We hadden begrepen dat Dallas wel een mooi nachtleven had, dus om de tijd te overbruggen wilden we een filmpje kijken bij de Imax, maar wat dacht je, deze was dicht. Voor nu hadden de cowboys uit Fort Worth gelijk. Het Kosmopolitische Dallas was inderdaad een suf gebeuren. We zijn toen maar naar huis gegaan om de zaterdagavond te vieren in “the Pub” waar we inmiddels bekenden van de eigenaar zijn (hoezee!).

Een collega van Tiemen vroeg of we zin hadden om een avondje mee te gaan softballen, want ze hadden te weinig spelers. Dirk, Tiemen en ik hadden daar wel zin in, we hebben immers sinds de middelbare school niet meer gesoftballed. Tot verbazing van de Amerikanen konden meer dan goed mee komen. Dirk sloeg een homerun en ook Tiemen liep een paar punten binnen. Uiteindelijk hebben we de tegenstander met 15-1 afgedroogd. Er moet wel bijgezegd worden dat het niveau niet al te hoog lag, het “slow pitch” softbal was, wat betekend dat de bal met een boogje onderhands wordt gegooid en sommige mensen volledig afhankelijk waren van een slagkunsten om het eerste honk te kunnen halen. Dit had natuurlijk alles van doen met hun Body Mass Index. Vanaf nu zijn we dan ook onderdeel van het team “Just hit it” en doen we elke dinsdag mee.

Het weekend daarna was een lang weekend (vrijdag vrij!) en wilden we Austin (de hoofdstad van Texas) en San Antonio bezoeken. Omdat Thierry eerst nog even z’n Amerikaanse rijbewijs moest halen (zodat we een goedkopere verzekeringspremie voor de auto krijgen) gingen we naar het Department of Transportation and Public Safety. Hier kun je voor 25$ een meerkeuze toets doen, waarbij je vragen die je niet weet mag overslaan en je een derde fout mag hebben. Daarna moet je nog een blokje om rijden en dan heb je je rijbewijs. Uiteraard kun je voor 25$ niet veel verwachten, dus duurde het zowat de hele dag voordat we aan de beurt waren en op pad konden.

In Austin aangekomen zijn we meteen naar de beruchte 6th street gegaan. Deze straat wordt ’s avonds afgesloten zodat je geheel in “European” style al lopend van bar naar bar kan hoppen. Amerikanen zouden geen Amerikanen zijn, als er niet ook een aantal bezorgde fundamentalistische geheelonthouders gewapend met een kruis de uitgaande mensen toespraken op hun zondige gedrag. Dit levert natuurlijk wel mooie foto’s op.

Op zaterdag ochtend hebben we het capitool bezocht waar de regering van de staat Texas in gehuisvest is, alsmede het Texaanse parlement en senaat. Texanen zouden geen Texanen zijn als het Texaanse capitool niet hoger was dan het federale capitool in Washington D.C.

Na dit verplichte stukje cultuur zijn we in de auto gestapt en naar San Antonio gereden. In deze stad staat de bekende Alamo. Veel mensen hebben hier van gehoord, maar bijna niemand weet wat hier nu eigenlijk gebeurd is. Texas was eerst onderdeel van Mexico, maar toen hun burgerrechten, die in de Mexicaanse grondwet stonden, met voeten getreden werden toen er een coup gepleegd werd wilden de Texanen onafhankelijk worden. Bij de Alamo (een oude missiepost met wat muurtjes, een kapelletje en wat stallen) hebben circa 200 Texanen en een paar Amerikaanse en Europeaanse vrijwilligers (waaronder de befaamde Davy Crocket die met het citaat: “You can all go to hell, and I will go to Texas” vertrok om te vechten voor andermans vrijheid) 13 dagen stand gehouden tegen 5000 Mexicanen (kunnen er ook minder geweest zijn, maar een goed verhaal hoeft nu eenmaal niet waar te zijn). Uiteindelijk zijn ze allemaal, op enkele vrouwen en kinderen, een slaaf en een 16-jarige boodschapper die nog weggestuurd was om versterkingen te halen, na afgeslacht door de Mexicanen. Danzij deze heldhaftige doch fatale actie had Generaal Sam Houston genoeg tijd om een leger bijeen verzamelen en werden alle Texanen (zowel Engels- als Spaanstaligen) verenigd om onder de kreet “Remeber the Alamo!” bij San Jacinto (het huidige Houston) de Mexicaanse generaal en president Antonio Lopez de Santa Anna te verslaan en een onafhankelijke republiek te worden. Na een jaar of 9 zijn ze toen bij de Verenigde Staten gekomen, wat weer een nieuwe oorlog met Mexico ontketende, waardoor de VS een groot deel van Mexico konden annexeren (Californie, New Mexico, Florida etc.)

Omdat je van zoveel geschiedenis op 1 dag dorst krijgt, wilden we wel eens de bekende riverwalk aflopen. Eerst zijn we in het hostel ingecheckt, wat weer bij een oud landhuis van een oude Texaanse Generaal die tegen de indianen vocht stond, vlak naast leger basis “Fort Sam Houston”, waar generaal en latere president Eisenhower zijn militaire opleiding heeft gevolgd (het houdt niet op met de verhalen). Midden in de metropool San Antonio loopt een stroompje waar ze verlaagde oevers hebben aangelegd waar weer allemaal restaurantjes, bars en clubs aan liggen. Je waant je in een Zuid-Europese stad, of in de Efteling, of beide. De magische woorden “Hey, we’re from Amsterdam” hadden ook hier weer hun uitwerkingen, zodat we met een groep mensen die we op straat tegenkwamen de avond afsloten in club “Polyester” met de slechtste muziek uit respectievelijk de jaren ’70, ’80 en ’90 verspreid over 3 verdiepingen.

Op zondag wilden we even rustig aandoen en afkoelen, we hadden immers nog een rit van 5 uur voor de boeg. Net boven San Antonio is het zogenaamde Hill Country waar veel mensen van Duitse afkomst wonen. In het plaatsje New Braunfels (ja, wir sprechen Deutsch!) kun je aan Tubing doen. Denk hierbij niet aan heftig wild water varen, maar geheel in Amerikaanse stijl, lui in een rubber band de rivier af dobberen. Wat we nog niet wisten is dat je een extra tube moet huren om je koude biertjes in te leggen. De volgende keer beter!

De afgelopen week is weer 5 dagen hard gewerkt en ook dit weekend zit er weer op, maar daarover de volgende keer weer een verhaal. Ik sluit af met de shredder (over Amerikaanse huishoudelijk gemak gesproken)

how are ya'll today?

2008-08-02T18:24:00.001-07:00

De eerste twee weken werken zitten erop, dus tijd voor een stukje.
Op maandag de 21e werden we om 8:00 verwacht en uiteraard waren we netjes op tijd. Omdat we nog niet de nodige veiligheidsinstructie hadden ontvangen kregen we een bezoekerspas en moesten we overal onder begeleiding heen. Tegen elke verwachting in stond bij mijn werkplek al een computer met 22 inch wide-flatscreen klaar, inclusief inloggegevens. De fabriek staat op de Naval Air Station Joint Reserve Base, wat dus een marine vliegkamp is. Vroeger was dit een luchtmachtbasis en de fabriek is officieel ook van de overheid en draagt de naam Air Force Plant 4. Dit is zo geregeld omdat deze tent cruciaal is voor de nationale veiligheid en Lockheed huurt het van de overheid voor een bedrag zonder nullen.

De fabriek is gebouwd tijdens de 2e wereldoorlog en het gebouw is 1 mijl (1,6 kilometer) lang. Op het hoogtepunt werd hier per uur een B-24 bommenwerper afgeleverd (ter vergelijking, als het hier zo meteen op topsnelheid draait wordt er per dag 1 JSF afgeleverd). Het is dus een bijzondere plek met historische waarde voor de militaire vliegtuigbouw, omdat hier al meer dan 60 jaar vliegtuigen gebouwd worden. Het gebouw is echt enorm.

(bron: http://www.teamjsf.com)

Een deel van de hal is in de loop der jaren omgebouwd tot kantoorruimtes, en alhoewel dit slechts een klein stukje inneemt is dit nog steeds een enorm doolhof als je het vergelijkt met het gemiddelde kantoorgebouw. Er zijn geen ramen en alle gangen zijn precies hetzelfde. Het doet erg denken aan een computerspel van begin jaren ’90. Gelukkig is er een systeem om de weg te vinden, wat je snel genoeg doorkrijgt.

Alle kantoorruimtes zijn volledig volgestampt met cubicles, wat open kleine hokjes zijn waar je in werkt. Tegen alle verwachtingen in stond bij mij alles klaar voor gebruik. Wat nog beter was, is dat de mensen op de hoogte waren van mijn komst en dat 1 van de teamleiders (die weer onder de man werkt die me heeft aangenomen) al had bedacht, hoe, wat en met wie ik zou gaan werken.

De werksfeer is hier heel anders dan dat ik uit Duitsland gewend ben. Ten eerste is alles veel informeler en mensen nemen ontzettend veel tijd voor koetjes en kalfjes. Zo kun je niet langs iemand lopen zonder dat deze vraagt: “Hi, how are you?” waar 9 van de 10 keer een gesprek uit voortkomt dat gauw een kwartier duurt. Het zorgt er echter wel voor dat je snel op je gemakt bent, ook als je met mensen staat te praten die een paar linies hoger staan. Nog een pluspunt is dat ik op loopafstand van alle Fokker mensen zit, aangezien ik op de afdeling voor de bedrading zit en die wordt door ons gemaakt. Dit voegt ontzettend veel toe op het gebied van begeleiding van mijn afstudeerwerk.

Het eerste weekend stond ons nog een aangename verassing te wachten. Bij Thierry en Tiemen stond ineens een kale vent met een oranje voetbal shirt voor de deur die zich voorstelde als Brad. Even later zaten hij en z’n “huisgenoot” Travis gezellig bij ons te bieren, want we hadden al van ze gehoord. Dit gezellige duo heeft al meerdere groepen Delftenaren die hier stage liepen ontmoet en wegwijs gemaakt in het nachtleven van Fort Worth. Helaas hebben onze voorgangers vergeten te melden dat Brad en Travis een garage vol met spullen van ze hadden opgeslagen voor een half jaar, met een aantal handige dingen die we dus niet hoefden te kopen. Desalniettemin hebben we zelf niets overbodigs aangeschaft, want de vorige groep sliep op luchtbedden en hadden amper meubels (tegen onze megadeal kan niemand op). Het weekend hebben ze ons dan ook alle plekjes in Down Town Fort Worth laten zien. Het voordeel is dat iedereen ze kent en dat we nu voor meerdere plekken VIP kaarten en wat al meer hebben. Er zijn hier nauwelijks buitenlanders dus als we aan iemand voorgesteld worden als “Guys from Holland, of Amsterdam” kan het niet meer stuk. Ook ben ik nu lid van de “Flying Saucer” waar je, als je alle 200 soorten bier een keer gedronken hebt, vereeuwigd wordt met een gouden bordje aan de wand (let wel, maximaal 3 per avond). Uiteraard werden we voorgesteld aan de general manager en mochten we zo even achter kijken waar ze toch al gauw een stuk of 6 vaatjes Muenchner bier op tap hadden staan.

Ons algemeen contact persoon Scott, die op de afdeling werkt die de internationale contacten onderhoudt, heeft ons de 2e week meegenomen naar een honkbal wedstrijd van het lokale clubje. Er ging nog een collegaatje mee (we zijn een bezienswaardigheid, iedereen wil ons ontmoeten) wat al weer opgeleverd heeft dat ze ons volgende week met een ander collegaatje een bepaalde biertent gaat laten zien.

(dank aan Erik voor de foto's!)

Kort samengevat: ik heb leuke collega’s, goede begeleiding, een duidelijk plan over wat ik ga doen en Fort Worth is een leuk, veilig stadje.

Volgende keer over het antieke bankiersysteem

Servus!

Getting started

2008-07-20T19:50:00.000-07:00

Na een emotioneel afscheid op Schiphol zijn Dirk, Erik, Thierry en ik vertrokken richting Fort Worth. Aangezien we een zo billig mogelijk ticket hadden gekocht vlogen we met een ouwe roestbak ( Boeing 757 ) van US Airways eerst naar Philadelphia. Daar moesten we eerst 5 uur wachten om vervolgens per iets nieuwere Airbus A319 verder te vliegen naar Dallas-Fort-Worth. Omdat we al in Philly de VS binnenkwamen moesten we daar de zure douane sessie doen. Gelukkig was dit allemaal veel minder vervelend als dat we verwacht hadden en konden we vlot door naar de aansluiting. Ook het invoeren van Goudse kaas was gelukkig geen probleem. Hierna begon alleen dan de superlange nieuwe security check. Denk aan een drukke warme dag in de Efteling, maar dan zonder Python na 2 uur wachten. Uiteraard moesten schoenen uit, riemen af, en tassen soms meerdere keren gescand worden. Uiteindelijk kwamen we dan na zo’n 20 uur reizen aan in de stad van Dynasty.

Ik was zelf erg voor het nemen van een taxi, maar Thierry, Dirk en Erik voelden er meer voor om maar meteen een auto te huren en dit bleek achteraf de juiste keuze. In Amerika is het dan niet zo dat er dan een verhuurbalie in de terminal is. In Amerika denken ze alles in complexen aan de snelweg, dus we namen een courtesy (gratis) bus die ons naar een enorm verhuur centrum een paar kilometer van de luchthaven bracht. Het lot wilde dat het meisje bij de balie van Budget Rent-a-Car 10 jaar in Capelle aan de IJsel gewoond had en dus Nederlands sprak. De enige auto die ze nog voor ons hadden was een Ford Explorer (mid-size SUV, voor ons dus een flinke wagen) die toch wat aan de prijs was. Echter heeft ze ons bijna de helft korting gegeven zodat we voor omgerekend 65€ per dag in een Tank konden rijden.

Dankzij de GPS konden we ons appartementencomplex gemakkelijk vinden, waar we volgens afspraak onder een stenen pot de afstandsbediening voor het hek, en sleutels voor onze appartementen vonden. Even ter info, we betalen per persoon omgerekend zo’n 300€ kale huur en wat we daarvoor hebben overtreft zelfs onze grootste verwachtingen. We hebben een town home, wat een soort rijtjes huis is, met onder een dubbele garage, daarboven de woonkamer, keuken en 1 slaapkamer en daarboven weer 2 slaapkamers en een hok voor wasmachine en droger. Daarnaast heeft elke kamer een volledig eigen badkamer en de kamers boven ook nog een enorme inloopkast. Daarnaast hebben we een 2-persoonsappartement wat ook 2 grote slaapkamers heeft met eigen badkamer en inloopkasten en een keuken en woonkamer. Bovendien is het dan ook nog zo dat de verhuurder bij nieuwe huurders alles vers laat schilderen en nieuwe vloerbedekking (hoogpolig) heeft gelegd. We huren de grootste meubelstukken (bedden en banken) en hebben van de verhuurfirma ook een gebruikte eettafel met stoelen gekocht. Die stonden er ook al, maar de tafel stond in het verkeerde appartement en in 1 slaapkamer stonden 2 bedden, dus daar moesten we nog even achteraan.

De volgende dag hebben we ons ingeschreven. Je kunt je niet voorstellen dat mensen in Europa iets tegen Amerikanen hebben als je de mensen van het complexmanagement tegen komt. Deze mensen zijn zo ontzettend aardig en behulpzaam dat je echt diepe haatgevoelens tegenover de DuWo (waar ik m’n kamer in Delft van huur) begint te ontwikkelen. Echt een compleet andere instelling. Sommige van de dames van het management wonen ook op het complex en als er ook maar iets is kunnen we die bellen. Verder hebben ze een 24 uurs garantie wat betreft onderhoudsaanvragen. Dan heb ik het nog eens niet over het zwembad gehad en de hypermoderne fitnesszaal waar je 24 uur per dag gebruik van kunt maken. Er is ook een business lounge tijdens kantooruren en een barretje waar je gratis koffie en hapjes krijgt en elke zaterdag wordt er daar ontbijt voor je gemaakt, zodat je andere mensen leert kennen. Wat ook een mooie binnenkomer bleek was de pokeravond, georganiseerd door het management. Hier mag iedereen aan meedoen zonder inzet, maar de winnaar krijgt wel 100$ korting op de huur van de volgende maand. Uiteraard heb ik die 100$ even binnengeharkt door iedereen van de tafel te spelen :)

De eerst week hebben we vooral veel dingen geregeld en spullen gehaald. Zoals gezegd huren we een aantal grote meubelstukken, maar we hadden nog meer spullen nodig. De verhuurfirma hield een verkoop van spullen waar ze vanaf moesten en daar zijn we heengereden. Al snel werd duidelijk dat ze zo snel mogelijk van alles afmoesten, dus door even een goeie oudhollandsche directe, haast onbeschofte onderhandelingstactiek in te zetten hebben we voor 130$ het volgende meegekregen: eettafel met 4 stoelen, 2 salontafels, 6 bijzettafels, 2 grote fauteuils, 2 koffiezetapparaten en 2 broodroosters. Een losse fauteuil was dat eigenlijk al waard, maar door gewoon belachelijk lage bedragen te bieden in de trant van: “ja u krijgt van ons een salon tafel voor 15$. Nee ik wil er twee voor 10$” kregen we alles mee. Alleen bezorgen kostte nog eens 100$ waarvoor de verhuizers ook alles zouden binnenzetten. Nu bleken de verhuizers 2 Mexicanen, een 40-er en z’n ouwe vader, die al de hele dag gesjouwd hadden, dus we hebben zelf het merendeel maar binnengehaald. Zoiets maakten ze blijkbaar niet vaak mee en ook een koud glas drinken namen ze graag aan. Ze klaarden helemaal op toen ze zagen dat we zelf heerlijk aan t koken waren en zelfs een flesje wijn op tafel zetten. Blijkbaar bezorgen ze normaal alleen bij a-relaxte, vervelende dikke Amerikanen die alleen maar hamburgers eten ofzo. De genoemde meubelstukken staan al deels in de foto's boven.

Diezelfde middag kwam ook Tiemen aan en toen waren we helemaal klaar om maar een auto te gaan kijken (Tiemen is een echte ‘grease monkey’ en ook Thierry weet veel van auto’s) . We waren wel erg veel gaan hechten aan onze mooie gehuurde Ford explorer dus we wilden eigenlijk zoiets hebben. We zijn eerst bij de Carmax gaan kijken, wat een keten door Amerika is die goede 2e hands auto’s verkoopt en bovendien elke auto van je koopt (ook als je niks bij hen koopt). De verkoper kwam met een slap verhaal aan dat als we bij hem voor 7000$ een explorer uit 2001 (die ongetwijfeld in top-conditie was) zouden meenemen hij kon garanderen dat we na 6 maanden hem voor de helft weer konden terugverkopen. We hadden voor 3500$ al een andere explorer gezien dus we zeiden dat we met zo’n garantie net zo goed die andere konden kopen en bij wijze van spreken daarna weggooien en even veel afschrijven.

We zijn toen naar die andere explorer gereden die bij een chevrolet dealer te koop stond. Naast de explorer (die uit 1996 was) hadden ze ook nog een mercury mountaineer staan uit 1999. De mountaineer is eigenlijk precies dezelfde auto, maar dan luxer. We hebben met beide een testrit gemaakt en waren het er vrij snel over eens dat we de mountaineer wilden hebben. Hij stond voor 7991$ te koop, maar op internet hadden ze ‘m voor 4799$ staan, dus voor die prijs mochten we hem hebben. Uiteraard hebben we weer vrij direct laten weten dat we toch echt minder wilden betalen en deden een bod van 3500$. Dit namen ze niet helemaal serieus maar ze waren bereid er 4500$ van te maken. We hadden zelf 4000$ in cash bij ons (en in Amerika komen er alleen briefjes van 20$ uit de automaat, dus da’s een aardig pak papier in je broek), dus dat was eigenlijk ons laatste bod. Daar gingen ze niet op in en we maakten dan ook aanstalten om weg te gaan, waarop de verkoper toch vrij wanhopig te kennen gaf (hij was al begonnen met formulieren invullen om de koop af te ronden) dat ze er zelf echt niks meer aan zouden verdienen en dat dit toch wel echt de bodemprijs was. We hebben toen een laatste bod van 4250$ gedaan en daar zijn ze dan tandenknarsend mee akkoord gegaan. Verkoper Matt zei me dat we die auto eigenlijk van ‘m gestolen hadden voor die prijs. Wij dachten te betalen en weg te kunnen rijden, maar toen hebben ze ons nog 2 uur laten wachten, omdat er zogenaamd maar 1 mannetje was die betaling afhandelde. Om het kort te houden, we zijn nu de trotse eigenaar van een 1999 Mercury Mountaineer van 2500 kg met 120.000 mijl op de teller, 210 pk V6 benzine motor 4x4 met leren bekleding, airco en alles wat je maar kan bedenken elektrisch bedienbaar. Omgerekend hebben we 3000€ voor die bak betaald, daar koop je bij ons als je geluk hebt een 10 jaar oud golfje voor.

Op Zaterdag en Zondag konden we dan lekker relaxen bij het zwembad. Op zaterdag was het wel erg druk en het leek net of ik zo een typische serie binnengestapt was, met brede american football types en cheerleeder-achtige meisjes die aan ’t water aan ‘t volleyballen waren en uiteraard bij elk gescoord punt hard schreeuwen en de hele dag light-beer drinken. Ik was aan het afwachten tot er iemand naar me toe zou komen om te zeggen dat dit hoekje van het zwembad alleen voor de “coole” mensen was, maar daar hield de vergelijking met series en films gelukkig op. Op zondag hebben we zowaar mee gevolleybald en redelijk wat mensen leren kennen. Als je zegt dat je uit “Amsterdam” komt kun je eigenlijk helemaal niets verkeerd doen hier. Al kregen we bijvoorbeeld van de internet-monteur de vraag: “do you hate Americans over there?” en “so what do you guys pay for gas over there?” . Onze benzine prijs doet mensen hier hun maag omdraaien maar dat vinden wij natuurlijk alleen maar erg amusant.

We maken het dus erg goed maar er zijn een aantal dingetjes waar ik zelf wel erg aan moet wennen. Effectief zitten we hier dus eigenlijk weg van alles, maar hier zit dus alles weg van alles. Zonder auto ga je gewoon dood. Ook verspillen kunnen ze hier goed. De gebouwen zijn superlicht gebouwd en slecht geïsoleerd, waardoor de airco dus overuren maakt. Mooi voorbeeld van verspilling: als je de enorme koelkast open maakt, voel je de hitte van de lamp die erin zit.

We hebben nog een ontdekking gedaan: in Amerika kun je fantastisch gezond boodschappen doen bij de Tom Thumbs. Dit is een grote service-supermarkt die wel relatief duur is waar ze heel veel producten hebben die wij ook kennen, maar dan met 10 keer zo veel service en elk stuk fruit ziet er uit of iemand het heeft lopen boenen. Elk dingetje is door iemand handmatig neergezet. De vers-afdeling is dus wel wat duurder dan een walmart, maar wel topkwaliteit. Wat opvalt is dat er alleen maar oudere mensen werken (op z’n jongst 30) waaronder veel 60-plussers. Zal wel met de pensioenvoorziening te maken hebben. Bij het afrekenen weer een heel gesprek uiteraard, en omdat we uit Nederland komen en bij Lockheed werken zijn we zelfs bij de kassa mevrouw uitgenodigd om te komen eten (haar man, zoons, broers, neven etc. Werken ook allemaal bij Lockheed). Het wordt nog sterker, de volgende keer dat we er waren begroeten ze ons zelfs met de voornaam en gingen ze tegen andere klanten vertellen dat we uit “Amsterdam” kwamen.

Dit was het dan voor de eerste week, morgen is de eerste werkdag. Sorry voor de lange tekst, maar in het begin wil iedereen alles nog wel lezen dacht ik zo ;)

Servus!

H0wdy

2008-06-12T13:02:00.001-07:00

Nou F0lks,

Nieuwe bestemming, nieuw blog. Geheel in de lijn van de vorige "Erste Sahne" genaamd:

First Cream!

Texas, here I come!